همه دوستت دارم ها
یک دوستت دارم بیشتر نیستند
پس من چگونه هزار تا دوستت دارم
پس من چگونه دوستت دارم و
دوستت دارم و

دوستت دارم و

دوستت دارم و ...
.
.
.

                                                              هه...از کجا برایتان بگویم...هه...از چه برایتان نشخوار کنم...

                             از مارک شورت جوجه فوکولی تازه عشق سیخ کرده...یا از سبیل های بلند رژی شده...

         از دکان تعطیل شده ی سرکوچه به جرم لمس دست بانوی ترشیده ی خانه بغلی هنگام دادن صدتومانی...

                               یا از ده لیتری سوراخ نیمه شیر پیرزن تنهای تنهای کمی بیشتر از تنهای نامرد  پسر...

  از مش رحیم سکته زده ی عین شاهین خشک شده ی کوچه ی روبرو از غم عفت برباد داده شده ی دخترش...

یا از اقا فری نجار دست بریده زیر پره های اره ی ناکردار برقی اش در عمق تفکرات عقیم  قسط های عقب مانده...

                         از دختربچه ی نازدار خشکل مامان و بابا با ان کیف صورتی پر از اینده زیر لاستیک های

                                جناب محترم اتوموبیل اقای شخیص اتوکشیده روی خط کشی های سیاه جلو مدرسه...
 
یا از عشق جوان تازه دادماد عروس مرده ی خیلی ان طرف تر از پایین شهر زیر الطاف بیکران سرطانی خدادادی...

                                          هه...مرده شوره این باد چاک دهان را بدهند...لعنتی خودم هم بغض کرده ام...

                                         از تکه های سی جی 125 رفیق نازنین سرتاپا گل احمق  بیشعورم کف بلوار...

                                      یا از شکم گنده ی متعفن بشکه شده ی غاصب زمین های مردم بدبخت ده پایین...

                از جیب همیشه خالی ام...از عقده های عفونت کرده ام...از غصه های تاریخ مصرف گذشته ام...

از اینکه همیشه در کف یک ماشین سواری جانانه با صدای ملایم  یاور همیشه مومن در اوج حس رفاه بوده ام...

                                               از اینکه هنوز حس نشستن پشت میز یک رستوران شیک را نچشیده ام...

از اینکه ارزوی یک پیاده روی با خانواده ام در یک غروب دل انگیز بدون هیچ دغدغه و استرسی را باید به گور ببرم...

                                 از اینکه هیچ وقت نتوانستم برای برادرزاده ام ان بلدزر بزرگ و خشکل را بخرم...

                                                   از اینکه عذاب می کشم با هر نفس پر از درد پدر مظلوم و جانبازم...

                                                                             نه...نه...هیچ چیز درست نمی شود...هیچ چیز...

                                                                            بعضی ها فقط به دنیا می ایند برای سوخته شدن...


                                             
        حالا جدای از این رسمی کتبی بازیا...خدایا...خداوکیلی خیلی حال می کنی بگم شکرت مگه نه...؟؟...

                                        نه خداییش تو هم داری این چیزا رو میبینی...؟؟...نه جون من میبینی...؟؟...

                                                                                                      دمت گرم بابا...دمت گرم...

                                                                                                      مارو باش...هه...شکرت...

 
                                                                                                     میرم قدم بزنم...شب بخیر...

آسمان روزگارمان ابری است

باد سرد بی تفاوتی در کوچه های

شهر وزیدن گرفته است...

سرم داغ شده است و

تب گرفته ام در این هوای سرد!!!

در تب سرد بی تفاوتی ها میسوزم و

ساکت شده ام

در سکون من حرفهای پر درد زیادی

خفته اند

به گمانم منتظر یک شاعر تازه اند..

زخم رنج هایمان عفونت کرده است

و بیمار دردهایمان شده ایم

باور کن به محرومیت هایمان عادت کرده ایم ...

رازهای سیاه را دلهای سپید

میدانند

سیاهی همه جا شناور است...

روزی صدایم را خواهی شنید

آن روز که رنگ آرامش دیدنی باشد...

عبدالله خسروی

رفتنت بهانه می خواست تو هم زیاد داشتی
دلت آشیانه می خواست تو هم زیاد داشتی
کوفتم هر دری را که تو بازگردی از ره
خواستم به پایت افتم تو ولی نمی گذاشتی
مهتاب

گفتم: واقعاً که ! نمی دانم چی بگویم!

گفت: دیگه چی شده؟

- چرا دوست داری دیگران را سرِکار بگذاری؟

- من و سرِکار گذاشتن دیگران!؟ من که خودم سرِکارم!

لبخندی حق به جانب زد و طلب کارانه به من نگاه کرد تا ببیند موضوع از چه قرار است.

- مگه بارها خودت نگفتی وقتی کاری از دستت برنمی آید بی خودی نباید دخالت بکنی، این کار درستی نیست؟

- چرا! مگه دخالت کردم؟

- چرا از مشکلش پرسیدی ؟ و او را امیدوار کردی به حل مشکلش!

- می خواستم فقط بدانم!

- اول به او گفتی که فقط می خواهی مشکلش را بدانی ، و از روی کنجکاوی می پرسی یا نه؟

- نه نگفتم.

- دانستی ،کاری توانستی بکنی؟

- دانستم اما کاری...

- فرقش چیه؟ نتوانستی یا نخواستی...

- آخه...

- آخه نداره ، وقتی به هر دلیلی نمی توانی مشکل کسی را حل کنی چرا بی خودی خودت را وسط گود می اندازی ؟ کارهای بزرگانه دلی می خواهد چون دریا بی کران. چون دشت صاف و سرسبز . با دل های کوچک و دستان لرزان که نمی توان کارهای بزرگ انجام داد. می توان؟

درون هر آدم بزرگی .....

معصومیتی است کودکانه ....

عالمی به پاکی و زلالی بدیع ترین احساس ها ....

آن گونه که کوچکترین امید ....

دورترین ستاره ....

را چون خورشیدی درخشان منعکس خواهد کرد ....

افسوس که گاه ....

خودمان ....

خود خودمان ....

دستش را به دست باد می سپاریم! ....

و این کوچک بازیگوش ....

با سری رو به آسمان بادبادکی را دنبال خواهد کرد ....

پرتگاهی در مسیر! ....

غفلت!

و این جا است ....

که درد آغاز می شود!

                               مهران

 

 

تو رو به زمزمهء مبهم آب،
تو رو به خش خش پاییزی برگها
سوگند،
كه در این پیچ و خم كوچهء تنهایی و شك،
نه در آغوش نسیم،
كه پُر از عطر لطیف گلهاست،
نه به هنگام بهار،منو از یاد نبر....

31اردیبهشت
F44

                         

                           هنوز دلیلهای بسیاری برای اتلاف دارم
                                                      هنوز خاطرات زیادی برای بالا آوردن...
                                                                   هنوز شعرهای گذشته ناکی برای پرسه...
                           و هنوز هم تو در حال رفتن هستی...
                                                   و من با دستهایی کینه آلود
                                                                              در حال خداحافظی...
                           گویی زمان هم متوقف شده...
                           و چون روحی سرگردان در محل حادثه
                                                           خودش را به حصاری نامرئی...
                                               و در تونلهای مترو
                                                              به واگنهای در حال عبور چنگ میکشد...
                           و با چشمهایی وحشت زده
                                                 به ثانیه شمارهای از کار افتاده
                                                                                    خیره شده است...
                           آری
                               هنوز هم دلیلهای بسیاری...
                                                               برای ماندن
                                                  و پیاده نشدن...
                           بر خاک سست و مردابی امروزها و فرداها...
                                                              از سفینه ی حافظه ام دارم...
                                                                            هنوز هم زخمهای بی شماری...
                           از کتاب سمفونی بادها جلد2 : فرامرز فرحمهر

تمام دلخوشی دنیای من به این است که ندانی

 و دوستت بدارم

 

وقتی میفهمی و میرانی ام چیزی درون دلم فرو میریزد

 چیزی شبیه غرور

 

لطفا گاهی خودت را به نفهمیدن بزن و بگذار دوستت بدارم

 

بعد از تو هیچکس الفبای روح و خطوط قلبم را نخواهد

 

 خواند نمیگذارم ... نمیخواهم

 

 من همین که هستی دوستت دارم

 

حتی سایه ات را که هرگز

به آن نمیرسم .....!

                                                                          وقتی گناهی نداری...وقتی هیچ تقصیری نداری...

                                                        وقتی فقط تهمت می شنوی...وقتی ناعادلانه قضاوت می کنند...

                                                             وقتی ندانسته قاضی می شوند...وقتی تو از قبل محکومی...

                                      وقتی هرچه دلشان می خواهد می گویند...وقتی احترامت را نگه نمی دارند...

                                                     وقتی از چیزی خبر ندارند...وقتی فقط ظاهر قضیه را می بینند...

                               وقتی پیش خودشان هرچه می خواهند فکر می کنند...وقتی از تو متنفر می شوند...

                          وقتی به تو فحش می دهند...وقتی تمام خیانت ها و دروغ ها را به تو نسبت می دهند...

                                                  وقتی دگر جوابت را نمی دهند...وقتی پشت سرت حرف می زنند...

                                                       وقتی تو را تحقیر می کنند...وقتی دروغ گو صدایت می کنند...

                                                                                                                              وقتی...


                           فقط می نشینم و گریه می کنم...باور کنید برای یک مرد اشک ریختن سخت است...

                                                   سکوت می کنم...و  وا می گذارمشان به خدایی که خواب است...

                                                 کسی چه می داند چه می کشم...کسی چه می داند چه حالی دارم...

وقتی سکوت می کنم...نه اینکه لالم...نه اینکه دلیلی ندارم...نه اینکه گناهان نسیت داده شده را قبول دارم...نه...

                                                                       فقط دلم می شکند از برداشت ها...از تهمت ها...

و دگر برایم فرقی نمی کند...چه بگویم...چه نگویم...بی رحمانه ان پرده ی حرمتی که نباید می افتاد را انداختند...

                                                                                           شاید هرکسی مخاطب من باشد...

                                وقتی همه چیز را درون خودم می ریزم...وقتی خودم را خوب نشان می دهم...
  
                                   وقتی می گذرم از نابخشودنی ها...وقتی می بخشم هر ان چه که گذشته را...

                                                         وقتی بغض می کنم و شبانه میان تاریکی اشک می ریزم...

                                                    وقتی می گویم خدایا هر ان کس را که به من بدی کرد ببخش...

          وقتی در بیست و سه سالگی سالخورده می شوم...وقتی انتخاب می کنم تنها باشم برای همیشه...

                                               وقتی تصمیم می گیرم لال شوم...کر شوم...کور شوم...خر شوم...

                                                                            وقتی ناگزیر می شوم فقط یک جسد شوم...


                                         می روم روی نیمکت همیشگی پارک...سیگارم را روشن می کنم و...

                                                   یک جمله را با خسته ترین صدای عمرم زیر لب می گویم : ...

                       
                                             "  نمی دونم چرا تو زندگیم هی نمیشه...هی نمیشه...هی نمیشه... "

 
                                                          و سردو سنگ و بی احساس زندگی ام را ادامه می دهم...

                                                                                 
                                                                                    شاید تو مخاطب من باشی... همین...
     

   

 آدمهای آهنی دنیا را اشغال کرده اند..
گلهای کاغذی همه جای زمین روییده اند..
آدمها با ماسک زندگی می کنند
زندگی به روزهای سیاه
دست داده است..
انسانها به تاریکی هجوم برده اند
رنگ قرن من سیاه است
در روزگار من باد به هر جهت نمی وزد
عاطفه ها با امواج به آدمها میرسند
عصر یخ بستن روابط های انسانی است
مردم  میترسند همدیگر را در آغوش بگیرند
دنیایشان پر از ویروس های ناشناخته است
عشق ها در دنیای مجازی شکل میگیرند
معشوقه ها به عکس هایشان شبیه نیستند
و عاشقان دنبال سودجویی هستند.
آدمها وقت ندارند با هم حرف بزنند
حرفهایشان را با پیام میرسانند..
عصر خاموشی انسانیت رسیده است
وسوسه های شیطانی دنیا را آتش زده اند..
منتظرم  چراغی روشن شود
تاریکی ها را فراری دهد
فرشته ای بیاید علفهای هرز را بچیند
تا دنیا پر از گلستان شود..
عبدالله خسروی